Kiedy się jest wróżką, nietrudno przekazywać klientom to, co się widzi w kartach. Nie każdą jednak wróżkę obchodzi, jak kto, na przykład, przyjmie wiadomość o śmierci bliskiej osoby. Izę to obchodzi. Dlatego nigdy nie mówi wprost, że karty wieszczą tragedię. Próbuje najpierw poznać siłę danego człowieka i tu się jej przydają umiejętności chirologiczne. Ma takich klientów, których powoli przygotowuje na to, co się ma wydarzyć. Nigdy niczego przed nimi nie ukrywa, ale też nie liczy, że zostanie wysłuchana. Doświadczenie mówi jej, że to, co ma być, i tak będzie, a w każdym razie ona, przynajmniej na razie, nie ma na to żadnego wpływu. Uważa, że każdy sam musi przepracować, co ma do przepracowania.

Choć Iza nie czuje się powołana do ratowania kogokolwiek, to jednak nikogo nie pozostawia samemu sobie. Doradza, naprowadza na właściwą ścieżkę, pociesza. Ostatnio podjęła ważną decyzję. Widząc, w jakie tarapaty ludzie wpadają z bezsilności, niewiedzy, a często na skutek załamania psychicznego, chce im jakoś pomóc. Dlatego rozpoczęła studia psychologiczne. Jest przekonana, że jako wróżka niewiele może, ale jako terapeutka, przy odrobinie dobrej woli ze strony swoich klientów, będzie mogła więcej.